شاعر : کارو

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخی و دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد ، گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرد ، گرچه آدم زنده بود

بعد دنیا پر شد از آدم

این آسیاب گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ ؛!!!

آدمیت بر نگشت

|+|